ουτοπικές πόλεις

November 21, 2010 § Leave a comment

Le Citta dell’Utopia 1&2 από το χρήστη Shivabel στο Youtube
Advertisements

first we kill the architects

November 16, 2010 § Leave a comment

το βρήκαμε στο http://www.nytimes.com

οπτικοποίηση της πολιτικής – εκλογές, τηλεόραση και πολιτικός λόγος

November 12, 2010 § Leave a comment

Τηλε-εκλογές, ΜΜΕ, εμμονή στην εικόνα, πολιτική και θέαμα, διασημότητες, απουσία ουσιαστικού πολιτικού διαλόγου, κινήσεις εντυπωσιασμού, απειλές, υπερβολές και πολλά ακόμη, θα μπορούσαν να είναι οι υπότιτλοι των αυτοδιοικητικών – και όχι μόνο – εκλογών.

Γι αυτό το λόγο και μεταφέρουμε κάποια  αποσπάσματα από το βιβλίο του Νίκου Δεμερτζή, (Πολιτική Επικοινωνία. Διακινδύνευση, δημοσιότητα, Διαδίκτυο, Παπαζήση, Αθήνα, 2002), καθηγητή στο Τμήμα Επικοινωνίας & ΜΜΕ του Πανεπιστημίου Αθηνών. Μακροσκελής η αναφορά, αλλά αξίζει τον κόπο…

[…]

Οπτικοποίηση του Δημόσιου Λόγου

Θα ξεκινήσουμε και πάλι από μια θεμελιώδη θέση του Lippmann: «ο κόσμος που είμαστε υποχρεωμένοι να πραγματευθούμε είναι εκτός προσιτότητας, εκτός θέας, εκτός διάνοιας. Πρέπει να εξερευνηθεί, να καταγραφεί και να πλαστεί με τη φαντασία». Πόσο μάλλον στις μέρες μας, που οι κοινωνίες απέκτησαν με τον καιρό έναν άνευ προηγουμένου περίπλοκο και αδιαφανή χαρακτήρα. Έτσι, η γνώση μας για το κοινωνικό μας περιβάλλον δεν στηρίζεται σε άμεση βιωματική εμπειρία, αλλά σε πληροφορίες τρίτων. Το μεγαλύτερο μέρος της γνώσης που έχουν οι άνθρωποι γύρω από την πολιτκή και την οργάνωση της δημόσιας σφαίρας στηρίζεται σε εντυπώσεις και γνώμες που σχηματίζουν βάσει πληροφοριών που δέχονται από τα μαζικά μέσα επικοινωνίας. Η γνώση τους γύρω από τα δημόσια πράγματα είναι ως επί το πλείστον δευτερογενής, και γι’ αυτό επισφαλής ως προς την επιστημολογικής της εδραίωση.

Αυτό είναι έκφανση της μεσοποιημένης (mediatized) εμπειρίας των υποκειμένων της εποχής της ύστερης νεωτερικότητας. Τα ΜΜΕ δεν αντανακλούν απλώς και δεν ορίζουν μόνον, αλλά αποτελούν μέρος της πραγματικότητας για την οποία πληροφορούν. Δηλαδή, συγκροτούν εν μέρει την κοινωνική πραγματικότητα, αποτελούν αναπόσπαστο μέρους τους, έτσι ώστε να μην μπορούμε πλέον να ισχυριστούμε ότι υπάρχει μια πιο πραγματική πραγματικότητα, πέρα από εκείνη που μεσολαβούν, διηγούνται και εξεικονίζουν τα ΜΜΕ. Εδώ και μερικές δεκαετίες η μαζική πολιτική επικοινωνία προσδιορίσθηκε από την κυριαρχία της τηλεόρασης. Αυτό σημαίνει ότι, όπως και με τους άλλους τύπους επικοινωνίας, η πολιτική επικοινωνία καταλαμβάνεται από το Οπτικό και τη λογική του θεάματος (το Εικονικό). Έτσι, κατά ένα μεγάλο μέρος, η πολιτική συμπεριφορά των ατόμων και των ομάδων υφίσταται ως ανταπόκριση σε πολιτικές εικόνες, μια και η πολιτική διαδικασία ορίζεται και συγκροτείται ολοένα και περισσότερο από και με εικόνες. Εικόνες, που σύμφωνα με τον Edelman λειτουργούν ως «συμπυκνωτικά σύμβολα» (condensation symbols – σε αντίθεση με τα «αναφορικά» {referential} σύμβολα), ως συναισθηματικές δηλαδή αναπληρώσεις της απουσίας άμεσων, και από πρώτο χέρι, πολιτικών εμπειριών. « Read the rest of this entry »

για το “δικαίωμα στην πόλη”

November 4, 2010 § Leave a comment

Και ξαφνικά η Ελλάδα “μαθαίνει” το “Δικαίωμα στην πόλη”. Ή έστω η Αθήνα, για να είμαστε πιο δίκαιοι και ακριβείς. Μπήκα επομένως στον πειρασμό, να παραθέσω τις άλλες οπτικές αυτού, του –τόσο τεχνητά δημοφιλούς σήμερα– “δικαιώματος”, ξεκινώντας από το ομότιτλο βιβλίο του Henry Lefebvre “Δικαίωμα στην πόλη, χώρος και πολιτική” (1967). Το απόσπασμα είναι από την εισαγωγή που έχει γράψει για την έλληνική μετάφραση των εκδόσεων Κουκίδα, ο Σ.Σταυρίδης.

[…] Το δικαίωμα στην πόλη δεν αποτελεί απλώς μια διατύπωση του αιτήματος για γενικευμένη προσβασιμότητα στα αγαθά και τις υπηρεσίες που προσφέρει η πόλη. Δεν αποτελεί μια αναδιατύπωση του αιτήματος της δίκαιης αναδιανομής, που μπορεί από την έμφαση στο εισόδημα να μετατοπιστεί και σε μια διεκδίκηση του χώρου. Μια τέτοια προοπτική, παρότι μπορεί να εκφράζει συγκεκριμένους αγώνες στην πόλη που υπήρξαν και υπάρχουν, δεν αμφισβητεί τη θεμελιώδη ποσοτικοποίηση του χώρου στην οποία βασίζεται η αλλοτριωτική εξάπλωση του αστικού. « Read the rest of this entry »

… στον πάτο του φωταγωγού

October 29, 2010 § Leave a comment

Η μοναξια.
Έχει το χρώμα των Πακιστανών η μοναξιά,
και μετριέται πιάτο-πιάτο
μαζί με τα κομμάτια τους
στον πάτο του φωταγωγού

Κατερίνα Γώγου
(απόσπασμα από το ποίημα ΄Η μοναξιά’)

Το παιδί το βρήκανε στο φωταγωγό. Τους ξύπνησε το κλάμα του στις έξι το πρωί. Κρύωνε και πεινούσε. Πεινούσε και κρύωνε. Ένα κοριτσάκι εννέα μηνών, ταλαιπωρημένο και ασθενικό. Τυλιγμένο σε πολύχρωμα κουρέλια και με μία κόκκινη χάντρα περασμένη στο αριστερό του χεράκι.

Πρώτη το άκουσε η κυρα-Άννα από τον πρώτο. Σηκώθηκε βλασφημώντας από το κρεβάτι «το παλιό αδέσποτο… που δεν ησυχάζει κυριακάτικα… αλλά τι να περιμένεις από δαύτους… σεβασμό; απολίτιστοι… σας βάλαμε στη χώρα μας και θέλετε να μας καβαλήσετε κιόλας…» και άνοιξε το παράθυρο για να κοινοποιήσει τις σκέψεις της στην πολυκατοικία. Ακολούθησε η Αντιγόνη από τον τρίτο. Το προηγούμενο βράδυ είχε μαλώσει με τους ενοίκους του υπογείου. Είχαν μαζευτεί μπροστά στην είσοδο της πολυκατοικίας, σε μία ύστατη προσπάθεια να βρουν λίγο χώρο έξω από το υπόγειό τους. Τους έριξε ένα αυστηρό βλέμμα και έκλεισε πίσω της δυνατά την πόρτα μουρμουρίζοντας κάτι ανάμεσα σε «βρωμίσατε τη χώρα μας» και «άντε πίσω στη χώρα σας». « Read the rest of this entry »

Ο πλανήτης των παραγκουπόλεων

October 18, 2010 § Leave a comment

(η μετάφραση έγινε από το περιοδικό black out και η επιμέλεια του κειμένου από το “παραμύθι της πόλης”)

Μία συνέντευξη του Mike Davis, συγγραφέα μεταξύ άλλων και του “Ο πλανήτης των παραγκουπόλεων” στην εφημερίδα Socialist Worker (http://www.socialistworker.org/).

Για πρώτη φορά στην ιστορία, η πλειοψηφία του παγκόσμιου πληθυσμού θα ζήσει, σύντομα, σε πόλεις. Μεγάλα, όμως, τμήματα αυτού του αστικού πληθυσμού είναι κάτω από το όριο της φτώχιας. Ο Mike Davis, συγγραφέας και κοινωνικός ακτιβιστής, απαριθμεί αυτές τις τάσεις στο βιβλίο του “ο πλανήτης των παραγκουπόλεων” και δίνει συνέντευξη στη Lee Sustar για τις οικονομικές, κοινωνικές, πολιτικές και περιβαλλοντικές συνέπειες της ολοένα και αυξανόμενης φτώχειας.

Από την πολιτική ατζέντα έχει αποκλειστεί η συζήτηση για την αύξηση της φτώχειας. Γιατί;

Ομολογώ ότι έχω εκπλαγεί από την σιωπή που ακολούθησε τη δημοσίευση της έκθεσης των Ηνωμένων Εθνών “η πρόκληση της φτώχειας” πριν τρία χρόνια. Εκτός της μελέτης της αστικής φτώχειας σε μια παγκόσμια κλίμακα, οι ερευνητές των Η.Ε. μας δίνουν έναν συγκεντρωτικό ισολογισμό της ζημίας που έχει γίνει τα τελευταία 30 χρόνια των διαρθρωτικών προγραμμάτων προσαρμογής, χρέους και ιδιωτικοποίησης.

Υποθέτω, πως αυτά ακριβώς τα νέα είναι που οι μαζορέτες της Παγκόσμιας Τράπεζας και της Ουάσιγκτον δεν θέλουν να ακούν. Εξαίρεση, φυσικά, αποτελεί το Πεντάγωνο. Το ότι οι αυθεντίες του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας αγνοούν την παγκόσμια φτώχεια έρχεται σε αντίθεση με το άπληστο ενδιαφέρον που επιδεικνύουν κάποιοι στο Στρατιωτικό Πολεμικό Κολλέγιο και στο Εργαστήριο Ναυτικού Πολέμου, οι οποίοι διαθέτουν έναν πιο πραγματιστικό τρόπο σκέψης. « Read the rest of this entry »

Το τείχος της παραλιακής

October 14, 2010 § 2 Comments

© all rights reserved

Δύσκολο και το σημερινό ξύπνημα. Το αεράκι της θάλασσας που κάποτε έμπαινε τα Αυγουστιάτικα πρωινα από το παράθυρο, έχει πολλά χρόνια να εμφανιστεί. Τώρα, υποδέχομαι μόνο τον καυτό ήλιο του αθηναϊκού καλοκαιριού και μετράω τις μέρες για την άδεια –έγκλειστος στη φυλακή της πόλης και με το κλιματιστικό να δουλεύει υπερωρίες από τα μέσα του Μάη. Κάντε υπομονή, μας είπαν, για να μεγαλώσουν τα δέντρα. Μα δεν είναι τα δέντρα που με προβληματίζουν, αλλά το ξενοδοχειακό συγκρότημα που ήρθε και προσγειώθηκε εκεί, όπου άλλωτε στεγαζόταν οι εγκαταστασεις του πρώην αεροδρομίου. “Το τείχος της παραλιακής”, που μπλοκάρει τη θαλασσινή αύρα λίγα μέτρα πριν αγγίξει τις πρώτες πολυκατοικίες. « Read the rest of this entry »

%d bloggers like this: