Los Angeles 1992: πόλη και εξέγερση

August 30, 2010 § Leave a comment


Κυριακή, 3 Μαρτίου 1991. Ο Rodney King, μαζί  με τον φίλο του Bryant Allen, οδηγούν το αυτοκίνητό τους όταν ένα περιπολικό της αστυνομίας τους κάνει σήμα να σταματήσουν. Ο King τους αγνοεί και ξεκινάει ένα ανθρωποκυνηγητό στους δρόμους του Los Angeles. Μετά από 8 χιλιόμετρα και ενώ τα αυτοκίνητα έχουν αναπτύξει ταχύτητες διπλάσιες των επιτρεπτών ορίων, ο οδηγός συλλαμβάνεται. Αυτό που ακολουθεί είναι ανατριχιαστικό και καταγράφεται από την ερασιτεχνική κάμερα του George Halliday, έναν κάτοικο της περιοχής ο οποίος παραδίδει το βίντεο ντοκουμέντο στις αστυνομικές αρχές την επόμενη ακριβώς μέρα. Ο απολογισμός; 11 κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις και ρήξη νεφρού. Το βίντεο προβάλλεται από το κανάλι 5, καθώς και από άλλα διεθνή δίκτυα. Δέκα μέρες μετά, οι αστυνομικοί παραπέμπονται σε δίκη, με την αστυνομική αναφορά να παραλείπει πλήρως το κομμάτι του ξυλοδαρμού. Και οι τέσσερις δήλωσαν αθώοι. « Read the rest of this entry »

Advertisements

Ποδηλατώντας στην Κοπεγχάγη, μέσα από τα μάτια της Νότιας Αμερικής

August 28, 2010 § Leave a comment

Αν δεν έχετε δει σκηνές από τους κατοίκους της Κοπεγχάγης να ποδηλατούν κατά τις ώρες αιχμής – ετοιμαστείτε – καθώς σχεδόν το 38% του συνόλου των μετακινήσεων στην Κοπεγχάγη γίνονται με ποδήλατο. Με άφθονες και ασφαλής υποδομές για το ποδήλατο (συμπεριλαμβανομένων και των εκατοντάδων μιλίων από τμήματα διαχωρισμένα με φυσικό τρόπο από την υπόλοιπη κυκλοφορία) δεν είναι περίεργο να συναντάμε ανθρώπους με ποδήλατα παντού. Το 55% όλων των αναβατών είναι γυναίκες, ενώ μπορείς να δεις και παιδιά από την ηλικία των 3 ή 4 ετών να συνοδεύουν μέσα στα ειδικά διαμορφωμένα κουτιά των ποδηλάτων τους γονείς τους.


(posted by Clarence Eckerson, Jr. on

Masdar City: το νέο επίδικο

August 18, 2010 § Leave a comment

“αυτό είναι πλασματικό,” είπε. “Δεν είναι για εμάς. Γιατί δεν μπορούν να φτιάξουν κατοικίες για τα χαμηλά εισοδήμτα; Αυτό είναι ελκυστικό μόνο για την ελίτ, τους επιχειρηματίες. Ποιος άλλος θα ζήσει εκεί; Για ποιον χτίζουν την Masdar;”
κάτοικος Abu Dhabi σε δήλωσή του στην εφημερίδα Guardian


Λίγες δεκαετίες πριν, όταν άνοιγε το θέμα πόλη στους κύκλους των θεωρητικών, κανείς δεν σκέφτηκε να περιγράψει με επιστημονικούς όρους το περιβάλλον μιας πόλης (κοινωνικοοικονομικό – πολιτισμικό) σαν της Masdar City. Λίγα χρόνια πριν, η κουβέντα περί πόλεως στρεφόταν γύρω από θεωρίες ανάπτυξης, εξέλιξης, ερμηνείας, διασποράς, συνέχειας – ασυνέχειας, κοινωνικής – πολιτισμικής ταυτότητας, κοινωνικής συνοχής, κοινωνικών αγώνων κ.α· και όχι άδικα. Μέχρι πριν από λίγα χρόνια, το επίδικο γύρω από το σχεδιασμό της πόλης ήταν η καταστροφή του συνεκτικού αστικού ιστό από την πολεοδόμηση του Μοντέρνου· και πάλι όχι άδικα. Σήμερα όμως, με την ανέγερση της Masdar City, ζητήματα δεδομένα, θέματα αυτονόητα, κεκτημένα αδιαπραγμάτευτα, μπαίνουν στο σάκο της αμφισβήτησης.

Masdar στα αραβικά σημαίνει Πηγή. Αυτή είναι άλλωστε και η φιλοδοξία του εγχειρήματος: να αποτελέσει, μεταξύ άλλων, πηγή έμπνευσης για μελλοντικές εφαρμογές. Βρίσκεται στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, σε μια παραθαλάσσια περιοχή, μόλις 17 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Abu Dhabi, δίπλα στο διεθνές αεροδρόμιο και είναι σχεδιασμένη έτσι ώστε μελλοντικά, να λειτουργεί με μηδενικό περιβαλλοντικό αποτύπωμα (environmental footprint). Οι εργασίες κατασκευής έχουν ήδη ξεκινήσει, και ο χρόνος αποπεράτωσης τοποθετείται γύρω στα τέλη του 2013, με την πρώτη φάση του έργου να παραδίδεται το γύρω στο 2010. Για την αρχική ιδέα και την υλοποίηση του έργου ευθύνεται η Εταιρεία Ενέργειας Μέλλοντος του Abu Dhabi (Abu Dhabi Future Energy Company), που δραστηριοποιείται γύρω από ζητήματα ανανεώσιμων πηγών ενέργειας. Η πρόταση βρήκε γρήγορα υποστηρικτές στους κόλπους του παγκόσμιου οικονομικού στερεώματος. Ανάμεσα στους συνεργάτες του πειράματος συγκαταλέγονται και οι: MIT, General Electric, BP, Royal Dutch Shell, Mitsubishi, Rolls-Royce, Total S.A., Mitsui, Fiat καθώς και η γερμανική επιχείρηση ηλιακής ενέργειας German Conergy. Αυτοί θα είναι και οι βασικοί επενδυτές του πειράματος, που με την εγκατάσταση των ερευνητικών τους κέντρων εντός Masdar, θα χρηματοδοτήσουν έμμεσα, ή άμεσα την κατασκευή της· κόστος που υπολογίστηκε ότι θα ανέλθει περίπου στα 22 δις δολάρια.

« Read the rest of this entry »

O Jan Gehl στην εφημερίδα Politiken

August 18, 2010 § Leave a comment

(της Kim Faber)


Λιγα λόγια για τον JanGehl

Εδώ και 40 χρόνια, ο Jan Gehl, ως θεωρητικός και αρχιτέκτονας εργάστηκε πάνω στην πόλη και ερεύνησε τι είναι αυτό που μπροεί να τις κάνει ευχάριστο μέρος για να ζει κανείς. Γύρω στο 1960, όταν τα πρώτα δείγματα των νέων περιοχών κατοικίας άρχισαν να εμφανίζονται στη Δανία, το ενδιαφέρον του πάνω στο πως η αρχιτεκτονική επηρεάζει τις ανθρώπινες συμπεριφορές, μεγάλωσε. Το 1971 ήρθε και το πρώτο του βιβλίο “Life between buildings”, το οποίο έγινε κλασικό και εμφανίζεται πλέον στη λίστα με τα 100 βιβλία με την μεγαλύτερη επιρροή στην αρχιτεκτονική. Πρόσφατα κυκλοφόρησε και το βιβλίο του “Cities for People”.

 

Η χαμένη εμπειρία

Ποια ακριβώς είναι η διαφορά ανάμεσα στο “Life between buildings” και το “Cities for people”;  Το θέμα είναι προφανώς το ίδιο!

Η διαφορά είναι τα 40 χρόνια της εμπειρίας. Το “Life between buildings” ήταν μία συζήτηση, μία πρόταση προς τους αρχιτέκτονες. Το “Cities for people” κάνει ακριβώς το ίδιο, αλλά τώρα με αποδείξεις ως προς το τι είναι πετυχημένο και τι όχι, τι έχει αποτέλεσμα και τι όχι, με οδηγίες προς τους αρχιτέκτονες τι μπορούν να κάνουν για να βελτιώσουν τις πόλεις. Το βιβλίο περιλαμβάνει τόσο απόψεις ως προς το τι πρέπει να γίνει, όσο και ιστορική αναδρομή ως προς το τι πήγε λάθος. Και επίσης, καθόλου αμελητέο, τη συνταγή για το πως θα έχουμε περισσότερο ζωντανές, ασφαλείς, βιώσιμες και υγιείς πόλεις.

Τι πήγε λάθος τότε;

Οι αρχιτέκτονες το 1960 υιοθέτησαν ιδεολογίες Μοντέρνων αρχιτεκτόνων όπως ο Le Corbusier. Θεώρησαν το πανταχώθεν ελεύθερο κτίριο ως τη μοναδική λύση και έχασαν το σύνολο. Το δεύτερο πράγμα που συνέβει ήταν ότι είχαμε πολλά αυτοκίνητα και επομένως το νέο καθεστώς των συγκοινωνιολόγων. Έτσι, καταλήξαμε με ένα τρίγωνο που αποτελούταν από αρχιτέκτονες, συγκοινωνιολόγους και αρχιτέκτονες τοπίου που ο καθένας υποστήριζε ότι λάμβανε υπόψη του τον ανθρώπινο παράγοντα, αλλά κανείς δεν το έκανε.

Γιατί όχι;

Οτιδήποτε χρειάζεται ένα κτίριο, στην κλίμακα του ανθρώπου, είχε ενσωματωθεί με το πέρασμα της ιστορίας στην ανθρώπινη εμπειρία. Ο άνθρωπος ήξερε ότι θα έπρεπε να υπάρχουν παράθυρα στα ισόγεια των κτιρίων, ότι θα πρέπει να υπάρχει κάτι στο οποίο να μπορείς να καθίσεις, κλπ. Αλλά, όταν η αρχιτεκτονική έγινε ακαδημαϊκή εκπαίδευση, η εμπειρία εξαφανίστηκε. Την ξεχάσαμε στη διδασκαλία. Η ανθρώπινη διάσταση έγινε η ξεχασμένη διάσταση. Οι σχεδιαστές αγνόησαν το γεγονός ότι ο τρόπος που σχεδιάζουν έχει επιρροή στο κατά πόσο οι άνθρωποι θα θέλουν να χρησιμοιποιούν το χώρό.

Κοπεγχάγη: Δρόμοι χωρίς αυτοκίνητα

August 15, 2010 § Leave a comment

Στην Κοπεγχάγη δεν χρειάζεται να μετακινηθείς πολύ για να βρεις όμορφους, δημόσιους χώρους, χωρίς αυτοκίνητα και γεμάτους ανθρώπους που απολαμβάνουν την πόλη. Για την ακρίβεια από το 1960 μέχρι σήμερα, 18 υπαίθρια πάρκινγκ στο κέντρο της πόλης, μετατράπηκαν σε δημόσιους χώρους.

Καθώς, όμως, κινείσαι στην πόλη αντιλαμβάνεσαι και κάτι ακόμα. Οι περισσότεροι δρόμοι της πόλης έχουν όριο ταχύτητας 30 με 40χλμ/ώρα. Ακόμα εντυπωσιακότερο είναι το γεγονός ότι υπάρχουν γειτονιές στις οποίες το όριο αυτό πέφτει στα 15χλμ/ώρα και οι οδηγοί παραχωρούν προτεραιότητα – υποχρεωτικά – στους πεζούς.

Παρακολουθήστε ζωντανά τους ειδικούς σε θέματα δημόσιου χώρου και κυκλοφορίας, Jan Gehl και Gil Penalosa να μοιράζονται μαζί μας, αυτά που παρατηρούν στην καθημερινότητα ενός πεζού. Θα ακούσετε επίσης, την Ida Auken, μέλος του Κοινοβουλίου της Δανίας και τον Niels Torslov, συγκοινωνιολόγο της πόλης της Κοπενχαγης, να μιλούν με ενθουσιασμό για την επανάκτηση του δημόσιου χώρου και την επίπτωση που είχε στην πόλη τους.

(posted by Clarence Eckerson, Jr. on

Λονδίνο: Καν’ το μόνος σου

August 14, 2010 § Leave a comment

Στο Ηνωμένο Βασίλειο, η μη κερδοσκοπική Sustrans προωθεί μία μέθοδο επανάκτησης από τους πολίτες του δρόμου και του δημόσιου χώρου της γειτονιάς τους. Ονομάζεται “DIY (Do It Yourself) Street” και επιχειρεί να φέρει κοντά τους κατοίκους της εκάστοτε περιοχής και να τους βοηθήσει να επανασχεδιάσουν τους δρόμους της γειτονιάς τους με βασικό άξονα την ασφάλεια από το αυτοκίνητο και την κοινωνική συνεύρεση. Μέχρι στιγμής 11 κοινότητες στην Αγγλία και την Ουαλία έχουν επωφεληθεί του προγράμματος. Προσφατα, το Streetfilms επισκέφθηκε μία από τις περιοχές, το Clapton Terrace του Λονδίνου. Με τους ανθρώπους που συμμετείχαν στο πρόγραμμα να τους ξεναγούν στην περιοχή, κατέγραψε πως μηχανικοί και κάτοικοι συνεργάστηκαν για να μεταμορφώσουν ένα μέρος όπου μέχρι πριν από λίγο καιρό ανήκε σχεδόν αποκλειστικά στο αυτοκίνητο.


(posted by Elizabeth Press on August 10, 2010 in http://www.streetfilms.com)

Where Am I?

You are currently viewing the archives for August, 2010 at το παραμυθι της πολης.

%d bloggers like this: