O Jan Gehl στην εφημερίδα Politiken

August 18, 2010 § Leave a comment

(της Kim Faber)


Λιγα λόγια για τον JanGehl

Εδώ και 40 χρόνια, ο Jan Gehl, ως θεωρητικός και αρχιτέκτονας εργάστηκε πάνω στην πόλη και ερεύνησε τι είναι αυτό που μπροεί να τις κάνει ευχάριστο μέρος για να ζει κανείς. Γύρω στο 1960, όταν τα πρώτα δείγματα των νέων περιοχών κατοικίας άρχισαν να εμφανίζονται στη Δανία, το ενδιαφέρον του πάνω στο πως η αρχιτεκτονική επηρεάζει τις ανθρώπινες συμπεριφορές, μεγάλωσε. Το 1971 ήρθε και το πρώτο του βιβλίο “Life between buildings”, το οποίο έγινε κλασικό και εμφανίζεται πλέον στη λίστα με τα 100 βιβλία με την μεγαλύτερη επιρροή στην αρχιτεκτονική. Πρόσφατα κυκλοφόρησε και το βιβλίο του “Cities for People”.

 

Η χαμένη εμπειρία

Ποια ακριβώς είναι η διαφορά ανάμεσα στο “Life between buildings” και το “Cities for people”;  Το θέμα είναι προφανώς το ίδιο!

Η διαφορά είναι τα 40 χρόνια της εμπειρίας. Το “Life between buildings” ήταν μία συζήτηση, μία πρόταση προς τους αρχιτέκτονες. Το “Cities for people” κάνει ακριβώς το ίδιο, αλλά τώρα με αποδείξεις ως προς το τι είναι πετυχημένο και τι όχι, τι έχει αποτέλεσμα και τι όχι, με οδηγίες προς τους αρχιτέκτονες τι μπορούν να κάνουν για να βελτιώσουν τις πόλεις. Το βιβλίο περιλαμβάνει τόσο απόψεις ως προς το τι πρέπει να γίνει, όσο και ιστορική αναδρομή ως προς το τι πήγε λάθος. Και επίσης, καθόλου αμελητέο, τη συνταγή για το πως θα έχουμε περισσότερο ζωντανές, ασφαλείς, βιώσιμες και υγιείς πόλεις.

Τι πήγε λάθος τότε;

Οι αρχιτέκτονες το 1960 υιοθέτησαν ιδεολογίες Μοντέρνων αρχιτεκτόνων όπως ο Le Corbusier. Θεώρησαν το πανταχώθεν ελεύθερο κτίριο ως τη μοναδική λύση και έχασαν το σύνολο. Το δεύτερο πράγμα που συνέβει ήταν ότι είχαμε πολλά αυτοκίνητα και επομένως το νέο καθεστώς των συγκοινωνιολόγων. Έτσι, καταλήξαμε με ένα τρίγωνο που αποτελούταν από αρχιτέκτονες, συγκοινωνιολόγους και αρχιτέκτονες τοπίου που ο καθένας υποστήριζε ότι λάμβανε υπόψη του τον ανθρώπινο παράγοντα, αλλά κανείς δεν το έκανε.

Γιατί όχι;

Οτιδήποτε χρειάζεται ένα κτίριο, στην κλίμακα του ανθρώπου, είχε ενσωματωθεί με το πέρασμα της ιστορίας στην ανθρώπινη εμπειρία. Ο άνθρωπος ήξερε ότι θα έπρεπε να υπάρχουν παράθυρα στα ισόγεια των κτιρίων, ότι θα πρέπει να υπάρχει κάτι στο οποίο να μπορείς να καθίσεις, κλπ. Αλλά, όταν η αρχιτεκτονική έγινε ακαδημαϊκή εκπαίδευση, η εμπειρία εξαφανίστηκε. Την ξεχάσαμε στη διδασκαλία. Η ανθρώπινη διάσταση έγινε η ξεχασμένη διάσταση. Οι σχεδιαστές αγνόησαν το γεγονός ότι ο τρόπος που σχεδιάζουν έχει επιρροή στο κατά πόσο οι άνθρωποι θα θέλουν να χρησιμοιποιούν το χώρό.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

What’s this?

You are currently reading O Jan Gehl στην εφημερίδα Politiken at το παραμυθι της πολης.

meta

%d bloggers like this: