Το τείχος της παραλιακής

October 14, 2010 § 2 Comments

© all rights reserved

Δύσκολο και το σημερινό ξύπνημα. Το αεράκι της θάλασσας που κάποτε έμπαινε τα Αυγουστιάτικα πρωινα από το παράθυρο, έχει πολλά χρόνια να εμφανιστεί. Τώρα, υποδέχομαι μόνο τον καυτό ήλιο του αθηναϊκού καλοκαιριού και μετράω τις μέρες για την άδεια –έγκλειστος στη φυλακή της πόλης και με το κλιματιστικό να δουλεύει υπερωρίες από τα μέσα του Μάη. Κάντε υπομονή, μας είπαν, για να μεγαλώσουν τα δέντρα. Μα δεν είναι τα δέντρα που με προβληματίζουν, αλλά το ξενοδοχειακό συγκρότημα που ήρθε και προσγειώθηκε εκεί, όπου άλλωτε στεγαζόταν οι εγκαταστασεις του πρώην αεροδρομίου. “Το τείχος της παραλιακής”, που μπλοκάρει τη θαλασσινή αύρα λίγα μέτρα πριν αγγίξει τις πρώτες πολυκατοικίες.

Μιλούσαν για ανάπτυξη, τότε· για ξένους επενδυτές. «Η χώρα χρειάζεται κεφάλαιο, λεφτά, επενδύσεις, για να μας σώσουν από την ανεργία, για να σώσουν τον τουρισμό, για να γίνουμε ανταγωνιστικοί και να γλιτώσουμε τη χρεοκοπία…». Και υποβάθμιζαν τη χώρα όλο και περισσότερο και δίνανε ελεύθερο στις απολύσεις και απαξιώνανε τους κρατικούς οργανισμούς και τις υπηρεσίες και κόβανε τους μισθούς για να κάνουν τους επενδυτές σωτήρες και την αρπαγή της δημόσιας περιουσίας ευχαριστήρια παραχώρηση. Και οι επενδυτές ήρθαν. Όπως ήρθε και η χρεοκοπία. Και αγόρασαν. Και έχτισαν. Και ξαναγόρασαν. Και ξαναέχτισαν. Και ξεπουλήθηκε όλη η δημόσια περιουσία. Και δεν έμεινε μεγάλη δημόσια έκταση αδιάθετη εντός λεκανοπεδίου. Κάπως έτσι έγινε και το “τείχος”. Επιβλήθηκε στο αστικό τοπίο και διεκδίκησε την ανοχή μας. Και την κέρδισε.

Βυθισμένος σε σκέψεις για το τι θα μπορούσαμε να είχαμε κάνει τότε, ξεκλειδώνω το ποδήλατο και κατηφορίζω προς τη θάλασσα. Σε λιγότερο από 10 λεπτά βρίσκομαι μπροστά στην πύλη του ξενοδοχείου. Γνωστή διαδικασία. Δείχνω την κάρτα εργασίας στην είσοδο και μέχρι να σηκωθεί η μπάρα ανταλάσσουμε μία καλημέρα με το φύλακα. Ο δρόμος μπροστά μου είναι άδειος. Κανείς δεν κυκλοφορεί αυτή την ώρα στο συγκρότημα αν δεν υπάρχει ιδιαίτερος λόγος. Το μέρος αρχίζει και παίρνει ζωή μετά τις 9, τότε που τελειώνει το σερβίρισμα του πρωινού και οι τουρίστες κατεβαίνουν στην παραλία, ή αρχίζουν να στριμώχνονται στις ξαπλώστρες της πισίνας. Λίγα σκάφη στη μαρίνα που ξεκινάνε το ταξίδι τους για τα νησιά του Αργοσαρωνικού και μερικοί φανατικοί τενίστες που δοκιμάζουν τις αντοχές τους κάτω από το δυνατό ήλιο. Αυτό είναι το τοπίο στο ελληνικό. Αρχιτεκτονικά μεγαθήρια που προσπαθούν να μας πείσουν για την ορθότητα της ύπαρξής τους, προσθέτοντας άφθονο κιτς στο μέτωπο της ακτογραμμής.

Μετά το τέλος της βάρδιας και μέχρι να δύσει ο ήλιος καθόμαστε με τη Μαριάννα στην προβλήτα, μπροστά στη θάλασσα. Τη συναντάω στην είσοδο και έτσι μοιραζόμαστε από κοινού τα 10 ευρώ για την πρόσβασή της στην παραλία. Όταν αρχίσει να πέφτει ο ήλιος και ανάβουν τα πρώτα φώτα, μαζί με τον κόσμο που επιστρέφει στα δωμάτιά του, να ετοιμαστεί για την βραδινή έξοδο στο καζίνο, επιστρέφουμε και εμείς στην πόλη. Έτσι κατέλειξε το ελληνικό… Ένας τόπος αποστειρωμένος και αμήχανος. Με τουρίστες που σπάνια βγαίνουν εκτός συγκροτήματος –εξάλλου τους προσφέρονται τα πάντα εδώ– και με περίοικους που σπάνια μπαίνουν εντός. Και η έκταση που προοριζόταν για πράσινο; Κλειστή και περιφραγμένη και αυτή… Λογικό… ένας χώρος που δεν είναι ανοιχτός σε όλους, πως να διαφυλάξει ασφαλή πρόσβαση; Εξάλλου, μόνο η είσοδος στο καζίνο είναι δωρεάν…

Advertisements

§ 2 Responses to Το τείχος της παραλιακής

  • Χαίρετε!
    Μπήκα στο μπλογκ από περιέργια,αφού με ακολούθησες στο Twitter.
    Ξέρεις, είναι απ’αυτές τις ευχάριστες εκπλήξεις που σου τυχαίνουν που και που στο Διαδίκτυο: Πατάς ένα λινκ, χωρίς να ξέρεις πού θα σε οδηγήσει, και αυτό σε βγάζει σε έναν μικρό, ανέλπιστο, θησαυρό.
    Κάτι παρόμοιο συνέβη και σήμερα με το Ιστολόγιό σου.
    Σε συγχαίρω και σε εμψυχώνω να συνεχίσεις έτσι.
    Εύχομαι και το δικό μου Ιστολόγιο να αποτελεί “ανέλπιστο θησαυρό” για κάποιους που τυχαία θα ακολουθήσουν το μονοπάτι ενός άγνωστου συνδέσμου.

    Εννοείται πως θα εντάξω το Ιστολόγιο σου στη λίστα των “reading…” στο μπλογκ μου. Θέλω να βοηθήσω και άλλους οδοιπόρους του Διαδικτύου να βρουν αυτό το θησαυρό!

    Τέλος, σε προσκαλώ στο Ιστολόγιό μου να αξιολογήσεις την προσπάθειά μου και να κάνεις τις (χρήσιμες,είμαι σίγουρος) παρατηρήσεις σου.

    Και πάλι μπράβο!

  • Σε ευχαριστώ πολύ για όλα! Το σχόλιό σου έχει ένα παραπάνω νόημα για μένα, καθότι είναι και το πρώτο στο ιστολόγιο…

    Σε βρήκα στη Lifo και η πρότασή σου μου φάνηκε ενδιαφέρουσα και πολλά υποσχόμενη. Καλή συνέχεια σου εύχομαι και θα τα λέμε και δια-ιστολογικά!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

What’s this?

You are currently reading Το τείχος της παραλιακής at το παραμυθι της πολης.

meta

%d bloggers like this: