… στον πάτο του φωταγωγού

October 29, 2010 § Leave a comment

Η μοναξια.
Έχει το χρώμα των Πακιστανών η μοναξιά,
και μετριέται πιάτο-πιάτο
μαζί με τα κομμάτια τους
στον πάτο του φωταγωγού

Κατερίνα Γώγου
(απόσπασμα από το ποίημα ΄Η μοναξιά’)

Το παιδί το βρήκανε στο φωταγωγό. Τους ξύπνησε το κλάμα του στις έξι το πρωί. Κρύωνε και πεινούσε. Πεινούσε και κρύωνε. Ένα κοριτσάκι εννέα μηνών, ταλαιπωρημένο και ασθενικό. Τυλιγμένο σε πολύχρωμα κουρέλια και με μία κόκκινη χάντρα περασμένη στο αριστερό του χεράκι.

Πρώτη το άκουσε η κυρα-Άννα από τον πρώτο. Σηκώθηκε βλασφημώντας από το κρεβάτι «το παλιό αδέσποτο… που δεν ησυχάζει κυριακάτικα… αλλά τι να περιμένεις από δαύτους… σεβασμό; απολίτιστοι… σας βάλαμε στη χώρα μας και θέλετε να μας καβαλήσετε κιόλας…» και άνοιξε το παράθυρο για να κοινοποιήσει τις σκέψεις της στην πολυκατοικία. Ακολούθησε η Αντιγόνη από τον τρίτο. Το προηγούμενο βράδυ είχε μαλώσει με τους ενοίκους του υπογείου. Είχαν μαζευτεί μπροστά στην είσοδο της πολυκατοικίας, σε μία ύστατη προσπάθεια να βρουν λίγο χώρο έξω από το υπόγειό τους. Τους έριξε ένα αυστηρό βλέμμα και έκλεισε πίσω της δυνατά την πόρτα μουρμουρίζοντας κάτι ανάμεσα σε «βρωμίσατε τη χώρα μας» και «άντε πίσω στη χώρα σας».

Η θέα του παιδιού τις αιφνιδιάσε. Ρίξανε ένα βλέμμα απορίας η μία στην άλλη, αντάλλαξαν μερικές κουβέντες και ξαναέκλεισαν τα παράθυρα επιβεβαιώνοντας το ραντεβού τους για την κυριακάτικη λειτουργία. Η ώρα περνούσε και οι ματιές στο φωταγωγό πλήθαιναν. Ήταν γύρω στις 8, δύο ώρες μετά, όταν η Χαρίκλεια από τον τέταρτο αποφάσισε να δει τι συμβαίνει. Το μωρό έκλαιγε ασταμάτητα και κανείς από τους ενοίκους του υπογείου δεν έμοιαζε να ενδιαφέρεται. Κατεβαίνοντας προς την είσοδο, χτύπησε μερικά κουδούνια και μετά από ένα δεκάλεπτο μαζεύτηκαν μπροστά από το ασανσέρ. Σκόρπιες κουβέντες, χειρονομίες, γκριμάτσες αποδοκιμασίας και μία δυναμική κάθοδος στο υπόγειο.

Η είσοδος δε φαινόταν από τις σκάλες. Ο διάδρομος ήταν μεγάλος και περνούσες πρώτα από τις αποθήκες για να φτάσεις στο διαμέρισμα. Σκοτάδι. Δεν έμπαινε φως από πουθενά. Και η λάμπα του διαδρόμου, καμμένη. Οι περισσότεροι δεν είχαν κατέβει εδώ κάτω για χρόνια· από τότε που εγκαταστήθηκαν οι πακιστανοί στο δυάρι του υπογείου. Με βήματα διστακτικά, μέχρι να συνηθίσουν τα μάτια τους στο σκοτάδι, έφτασαν μπροστά από το διαμέρισμα.

Η πόρτα άνοιξε με ένα χτύπημα. Το διαμέρισμα άδειο και μερικά δευτερόλεπτα αμηχανίας που γρήγορα μετατράπηκαν σε φρίκη. Τα σημάδια της χθεσινοβραδινής επιδρομής υπήρχαν παντού· σπασμένα έπιπλα και τζάμια, σκισμένες φωτογραφίες, αίμα στο πάτωμα και συνθήματα. Συνθήματα παντού. Μαύρη μπογιά πάνω στις πόρτες, στους τοίχους, στα παράθυρα. Μαύροι σταυροί, μαύροι στόχοι…

Τη μητέρα τη βρήκανε στην κουζίνα. Νεκρή, δίπλα στο παραθυράκι του φωταγωγού. Το χτύπημα στο κεφάλι ήταν δυνατό και ο θάνατος ακαριαίος. Ο πατέρας πουθενά. Μόνο κάτι γραμμές από αίμα στο πάτωμα, που έφταναν μέχρι την εξώπορτα. Στην καλύτερη περίπτωση σε κάποιο αστυνομικό τμήμα, περιμένοντας την απέλασή του από τη χώρα.

Και το μωρό εδώ. Δεν έχει σταματήσει ούτε λεπτό… «το παλιό αδέσποτο… που δεν ησυχάζει κυριακάτικα… αλλά τι να περιμένεις από δαύτους… σεβασμό; απολίτιστοι…»


Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

What’s this?

You are currently reading … στον πάτο του φωταγωγού at το παραμυθι της πολης.

meta

%d bloggers like this: