Ο πλανήτης των παραγκουπόλεων

October 18, 2010 § Leave a comment

(η μετάφραση έγινε από το περιοδικό black out και η επιμέλεια του κειμένου από το “παραμύθι της πόλης”)

Μία συνέντευξη του Mike Davis, συγγραφέα μεταξύ άλλων και του “Ο πλανήτης των παραγκουπόλεων” στην εφημερίδα Socialist Worker (http://www.socialistworker.org/).

Για πρώτη φορά στην ιστορία, η πλειοψηφία του παγκόσμιου πληθυσμού θα ζήσει, σύντομα, σε πόλεις. Μεγάλα, όμως, τμήματα αυτού του αστικού πληθυσμού είναι κάτω από το όριο της φτώχιας. Ο Mike Davis, συγγραφέας και κοινωνικός ακτιβιστής, απαριθμεί αυτές τις τάσεις στο βιβλίο του “ο πλανήτης των παραγκουπόλεων” και δίνει συνέντευξη στη Lee Sustar για τις οικονομικές, κοινωνικές, πολιτικές και περιβαλλοντικές συνέπειες της ολοένα και αυξανόμενης φτώχειας.

Από την πολιτική ατζέντα έχει αποκλειστεί η συζήτηση για την αύξηση της φτώχειας. Γιατί;

Ομολογώ ότι έχω εκπλαγεί από την σιωπή που ακολούθησε τη δημοσίευση της έκθεσης των Ηνωμένων Εθνών “η πρόκληση της φτώχειας” πριν τρία χρόνια. Εκτός της μελέτης της αστικής φτώχειας σε μια παγκόσμια κλίμακα, οι ερευνητές των Η.Ε. μας δίνουν έναν συγκεντρωτικό ισολογισμό της ζημίας που έχει γίνει τα τελευταία 30 χρόνια των διαρθρωτικών προγραμμάτων προσαρμογής, χρέους και ιδιωτικοποίησης.

Υποθέτω, πως αυτά ακριβώς τα νέα είναι που οι μαζορέτες της Παγκόσμιας Τράπεζας και της Ουάσιγκτον δεν θέλουν να ακούν. Εξαίρεση, φυσικά, αποτελεί το Πεντάγωνο. Το ότι οι αυθεντίες του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας αγνοούν την παγκόσμια φτώχεια έρχεται σε αντίθεση με το άπληστο ενδιαφέρον που επιδεικνύουν κάποιοι στο Στρατιωτικό Πολεμικό Κολλέγιο και στο Εργαστήριο Ναυτικού Πολέμου, οι οποίοι διαθέτουν έναν πιο πραγματιστικό τρόπο σκέψης. « Read the rest of this entry »

Advertisements

Ο Mike Davis στο περιοδικό Occupied London

October 3, 2010 § Leave a comment

Αντίσταση, Ανατροπή και Καταστροφή του Συμπλέγματος της Επιτήρησης και του Ελέγχου: μια συνέντευξη με τον Mike Davis

(Η μετάφραση του κειμένου από τα αγγλικά, έγινε από τους αναρχικούς πυρήνες δυτικής Μακεδονίας)

Ο Mike Davis είναι καθηγητής ιστορίας στο πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Ιρβάιν, και συγγραφέας μεταξύ άλλων των “City of Quartz: Excavating the Future in Los Angeles” (1990), “Dead Cities, And Other Tales” (2003) και το πιο πρόσφατο, “Buda’s Wagon: A Brief History of the Car Bomb” (2007). Παρακάτω, ακολουθεί ένα απόσπασμα από συνέντευξή του στο περιοδικό Voices of Resistance from Occupied London στις 23/2/07 στο Λονδίνο. « Read the rest of this entry »

O Jan Gehl στην εφημερίδα Politiken

August 18, 2010 § Leave a comment

(της Kim Faber)


Λιγα λόγια για τον JanGehl

Εδώ και 40 χρόνια, ο Jan Gehl, ως θεωρητικός και αρχιτέκτονας εργάστηκε πάνω στην πόλη και ερεύνησε τι είναι αυτό που μπροεί να τις κάνει ευχάριστο μέρος για να ζει κανείς. Γύρω στο 1960, όταν τα πρώτα δείγματα των νέων περιοχών κατοικίας άρχισαν να εμφανίζονται στη Δανία, το ενδιαφέρον του πάνω στο πως η αρχιτεκτονική επηρεάζει τις ανθρώπινες συμπεριφορές, μεγάλωσε. Το 1971 ήρθε και το πρώτο του βιβλίο “Life between buildings”, το οποίο έγινε κλασικό και εμφανίζεται πλέον στη λίστα με τα 100 βιβλία με την μεγαλύτερη επιρροή στην αρχιτεκτονική. Πρόσφατα κυκλοφόρησε και το βιβλίο του “Cities for People”.

 

Η χαμένη εμπειρία

Ποια ακριβώς είναι η διαφορά ανάμεσα στο “Life between buildings” και το “Cities for people”;  Το θέμα είναι προφανώς το ίδιο!

Η διαφορά είναι τα 40 χρόνια της εμπειρίας. Το “Life between buildings” ήταν μία συζήτηση, μία πρόταση προς τους αρχιτέκτονες. Το “Cities for people” κάνει ακριβώς το ίδιο, αλλά τώρα με αποδείξεις ως προς το τι είναι πετυχημένο και τι όχι, τι έχει αποτέλεσμα και τι όχι, με οδηγίες προς τους αρχιτέκτονες τι μπορούν να κάνουν για να βελτιώσουν τις πόλεις. Το βιβλίο περιλαμβάνει τόσο απόψεις ως προς το τι πρέπει να γίνει, όσο και ιστορική αναδρομή ως προς το τι πήγε λάθος. Και επίσης, καθόλου αμελητέο, τη συνταγή για το πως θα έχουμε περισσότερο ζωντανές, ασφαλείς, βιώσιμες και υγιείς πόλεις.

Τι πήγε λάθος τότε;

Οι αρχιτέκτονες το 1960 υιοθέτησαν ιδεολογίες Μοντέρνων αρχιτεκτόνων όπως ο Le Corbusier. Θεώρησαν το πανταχώθεν ελεύθερο κτίριο ως τη μοναδική λύση και έχασαν το σύνολο. Το δεύτερο πράγμα που συνέβει ήταν ότι είχαμε πολλά αυτοκίνητα και επομένως το νέο καθεστώς των συγκοινωνιολόγων. Έτσι, καταλήξαμε με ένα τρίγωνο που αποτελούταν από αρχιτέκτονες, συγκοινωνιολόγους και αρχιτέκτονες τοπίου που ο καθένας υποστήριζε ότι λάμβανε υπόψη του τον ανθρώπινο παράγοντα, αλλά κανείς δεν το έκανε.

Γιατί όχι;

Οτιδήποτε χρειάζεται ένα κτίριο, στην κλίμακα του ανθρώπου, είχε ενσωματωθεί με το πέρασμα της ιστορίας στην ανθρώπινη εμπειρία. Ο άνθρωπος ήξερε ότι θα έπρεπε να υπάρχουν παράθυρα στα ισόγεια των κτιρίων, ότι θα πρέπει να υπάρχει κάτι στο οποίο να μπορείς να καθίσεις, κλπ. Αλλά, όταν η αρχιτεκτονική έγινε ακαδημαϊκή εκπαίδευση, η εμπειρία εξαφανίστηκε. Την ξεχάσαμε στη διδασκαλία. Η ανθρώπινη διάσταση έγινε η ξεχασμένη διάσταση. Οι σχεδιαστές αγνόησαν το γεγονός ότι ο τρόπος που σχεδιάζουν έχει επιρροή στο κατά πόσο οι άνθρωποι θα θέλουν να χρησιμοιποιούν το χώρό.

Where Am I?

You are currently browsing the συνεντεύξεις category at το παραμυθι της πολης.

%d bloggers like this: